Σύγχρονος Ελληνικός Κινηματογράφος

Το διάστημα μεταξύ 1990 και 1994 η βιομηχανία του κινηματογράφου είχε σχεδόν καταρρεύσει. Το 1993, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, στην προσπάθειά του να αναζωογονήσει το χώρο, οργάνωσε ένα πρόγραμμα χρηματοδότησης για νέους σκηνοθέτες.

 Η βραβευμένη ταινία Απ' το χιόνι (1993) του Σωτήρη Γκορίτσα θεωρείται πρόδρομος ενός νέου στυλ στον ελληνικό κινηματογράφο.

Η ταινία Το βλέμμα του Οδυσσέα του Θόδωρου Αγγελόπουλου εισήγαγε τον ελληνικό κινηματογράφο σε μια εντελώς διαφορετική εποχή. Λίγα χρόνια αργότερα, η βράβευση του Αγγελόπουλου με τον Χρυσό Φοίνικα για το Μία αιωνιότητα και μία μέρα (1998) αποτέλεσε επίσης ένα καθοριστικό γεγονός για τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο.

Η πτώση του κομμουνισμού, η μεγάλη εισροή μεταναστών από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ και οι μεταβολές στη δημογραφία της χώρας είχαν ολοένα και μεγαλύτερη επίδραση στον ελληνικό κινηματογράφο. Έτσι, πολλοί νέοι Έλληνες σκηνοθέτες βρήκαν υλικό με ποικίλη θεματολογία, η οποία αποτυπώθηκε με ρεαλισμό.

Ο Νίκος Γραμματικός προσπάθησε να απεικονίσει τις αλλαγές της ελληνικής κοινωνίας στο διάστημα 1986-1994 (Απόντες), ενώ στην ταινία Ο βασιλιάς (2002) ασχολήθηκε με το θέμα της "μετακόμισης" από την Αθήνα στην επαρχία. Ο Γιάννης Οικονομίδης με τις ταινίες του: Η ψυχή στο στόμα και Το Σπιρτόκουτο, δίχασε το κοινό λόγω της πρωτόγνωρης λεκτικής βίας. Αξιοσημείωτη είναι και η κωμωδία Ας περιμένουν οι γυναίκες (1998), που τοποθέτησε τον Σταύρο Τσιώλη στους καλύτερους σκηνοθέτες του είδους.

Στο χώρο του λεγόμενου κινηματογράφου της πρωτοπορίας κάνει την εμφάνιση του ο Βασίλης Μαζωμένος με την ταινία Το χρήμα: Μια μυθολογία του Σκότους, η οποία πρόκειται για το πρώτο ευρωπαϊκό 3D animation μεγάλου μήκους. Θεωρείται ταινία σταθμός για τον ελληνικό και όχι μόνο κινηματογράφο, με πολλές διεθνείς διακρίσεις και πολλές θετικές κριτικές.

Το 2003, η Πολίτικη Κουζίνα έσπασε κάθε ρεκόρ, αγγίζοντας το 1,6 εκατομμύριο εισιτήρια, και αποτελεί μέχρι σήμερα την πιο επικερδή ταινία του ελληνικού σινεμά. Επιπλέον, υπήρξαν αρκετές επιτυχημένες ταινίες, όπως οι Νύφες, το Ελ Γκρέκο και Ο Όμηρος άνοιξαν τον δρόμο για την αναγέννηση του ανεξάρτητου σινεμά.

Στα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης, οι εισπράξεις ήταν αρκετά υψηλές, με ταινίες όπως οι Νήσος, Ψυχή Βαθιά και I Love Karditsa. Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις, οι ελληνικές ταινίες ξεπερνούσαν σε εισπράξεις μεγάλες παραγωγές του εξωτερικού. Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης αναδείχθηκε στον πλέον επιτυχημένο σκηνοθέτη της περιόδου, καθώς το Ένας άλλος κόσμος (2015) και το Αν... (2012) ξεπέρασαν τα 500.000 εισιτήρια. Άλλες σημαντικές επιτυχίες της δεκαετίας είναι οι Το τανγκό των Χριστουγέννων, Μικρά Αγγλία, Η Ρόζα της Σμύρνης, Ευτυχία , κ.ά.

Το 2009 προβλήθηκε ο Κυνοδόντας του Γιώργου Λάνθιμου. Είχε μεγάλη επιτυχία σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς μεταξύ άλλων βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Η επόμενη ταινία του Λάνθιμου, Άλπεις (2011) είχε επίσης σημαντική φεστιβαλική πορεία. Μαζί με το εξίσου πολυβραβευμένο Attenberg (2010) της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, τα έργα του Λάνθιμου δημιούργησαν ένα σύνολο που πολλοί ξένοι κριτικοί ονόμασαν Greek Weird Wave. Με κοινά στοιχεία την εμμονή στη βία, συχνά με ακατάληπτους διαλόγους και αφύσικες ερμηνείες, το συγκεκριμένο ρεύμα περιλαμβάνει επίσης τις ταινίες Χώρα προέλευσης, Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού και Miss Violence. Ο Αστακός (2015), η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Λάνθιμου, σηματοδότησε το τέλος του Greek Weird Wave.